Wally Nes’ Blog

Hmmmm, OK. De winterreis dus.

Zonder te spieken online naar m’n engelse verhaal is dat wel lastig. Maar we vertrokken iig vroeg op een zaterdag. De voorbereidingen bestonden uit: het kopen van een boekje met spoorlijnen. Meer heb je niet nodig toch? Nouja, we hadden beide natuurlijk een tas ingepakt enzo. Beetje snacks gekocht voor het nemen van de eerste trein en daarna op pad. De beperkingen van het ticket bepaalden dat we slechts lokale en sneltreinen konden nemen. De intercity’s en TGVs vielen buiten de mogelijkheden. Niet dat dit een probleem was gezien we juist langzaam door het interieur wouden trekken en uitstappen waar we willen. Daarnaast, zoals we later zouden ontdekken. Er zijn waren geen sneltreinen of sneller op veel van de trajecten.

De eerste stop was voor lunch. De keuze was tussen een 10 minuten overstap en anderhalf uur pauze. De laatste keus zou verderop in de reis meer standaard worden dan een mogelijkheid. Normaal, in Tokyo, of een van onze andere reisbestemmingen duurde het zoeken naar een restaurant vaak een uur, veel keus, maar veel beperkingen. Tussen het vegetarische, de voorkeuren en het niet begrijpen wat er in vredesnaam op het menu staat streepte we vaak vele restaurants af. Hier was het eerste restaurant gelijk goed. Of het de uitstraling was, het menu, de geuren . . . of gewoon omdat het het eerste restaurant was dat we in 15 minuten lopen tegenkwamen en we vermoedden dat er niks anders was in het dorpje, we vonden iig een leuk restaurantje met een geweldige tofu en aal.

Na een toch wat lang uitgevallen maaltijd mistte we nog bijna de trein, en door het wat onthutst neerploffen in de trein miste ik een hele mooie foto van de rails die op zichzelf terugvouwde met een bovenaanzicht van het dorpje en de heuvels erachter. Dezelfde foto die ik later nog vaak terug zag op de toeristen posters over de regio. Poep.

Na reeds het dorpje te zijn gepasseerd wees Raph me op de plek waar ze het jaar daarvoor had gewerkt. Met anderhalf uur heen-en-terug lopen was het niet echt een optie, maar het had wel leuk geweest. Na zonsondergang kwamen we achter een cruciaal gebrek in ons begrip van het spoorwegboekje. De trein die we wouden nemen leek verdacht veel op een shinkansen. Zoveel zelfs dat we niet mochten instappen zonder een ticket te kopen. Een ticket voor 20 minuten dat een 1/4 kost van ons ticket voor 5 dagen. Maar het alternatief was een uur terugreizen en dan nog eens 2.5 uur naar Nagano. Met de zon al onder de horizon hadden we daar weinig trek in en dus met de Japanse TGV equivalent de laatste 20 minuten naar de voormalig olympische stad.

Daar was overigens weinig van te merken, het was voornamelijk teruggetransformeerd naar een klein bergstadje. We hebben verder weinig gezien van Nagano buiten de beroemde tempel en ons ryokan (Japanese Inn). De olympic oval lag helaas redelijk ver buiten de stad en was niet binnen een redelijk tijdsschema te passen. Buiten dat, toen ik naar de Calgory Oval ging was die ook kapot, ik blijf niet in de weer met die dingen.

De volgende dag bracht ons naar Kanazawa, deze stad is vanwege zijn beperkte industrie tijdens de 2^e wereldoorlog niet gebombardeerd maar was wel belangrijk genoeg om een Samurai en Geisha district te hebben. Intact dus. Daarnaast heeft Kanazawa een van de top 3 Japanse tuinen in de wereld. Waarvan er 2 trouwes niet in Japan zijn, en volgens de telling in Japan valt het ook in de top 3 maar niet als nr 1 . . . dus hoe dat precies werkt is mij niet geheel duidelijk. Ondanks, of vanwege het weer waren de tuinen iig erg mooi. Iig de mooiste die ik tot zover gezien had. Maar allejezus, wat was het koud.

Ik refereer in dit stuk geheel niet naar de gemaakte foto’s trouwens, omdat jullie deze al gezien hebben en omdat ik momenteel niet kan linken .

Kanazawa had geen ryokans die niet met vakantie waren, maar wel een geweldig persoon achter de VVV balie die een hotel boekte in Kanazawa met \1500 korting en de prijs van ons hotel in onze volgende bestemming naar beneden lulde met \6000. p.p. beide. Dus van tatami naar “Western style hotel” (lees: goedkoop hotel voor lage rang zakenmannen). En het hotel in Wajima lekte zelfs. Maargoe, de Japanners nemen nieuwjaars een beetje serieus en we waren er al achter gekomen dat de meeste plekken dicht waren.

Na de tuinen nog wat door het Samurai district heen gestruind maar de consensus voor een warme plek voor bus wachten was al snel bereikt. Kanazawa ligt aan de zuidrand van de westkust van het “schiereiland” dat we wilden zien, dus we namen de toeristen bus naar het noorden. Dit resulteerde in nog meer mooie kiekjes waar ik niet naar verwijs .

Wajima was alles dat we ervan verwachtte en meer. We waren immers daarheen gegaan voor een rustige reis. Wajima was iig heel stil. Zo stil dat ALLE restaurants dicht waren. M’n diner kwam uit een snackmachine. Een ijsjes snackmachine. Met sneeuw die uit de lucht dwarrelt en wegen die besproeid worden zodat ze begaanbaar blijven. Whoopie. En het enige dat ze met 12 uur doen is elkaar omhelzen en gezellig zijn. Wij wilden vuurwerk verdomme. Er was wel iets 50 kilometer verderop, maar rond 10’en hadden we weinig trek in een stel mensen die in lendendoekjes heen en weer dansen. We hadden het al koud genoeg zonder nog eens te zien dat andere mensen het vrijwillig NOG kouder kregen.

Nieuwjaar is stilletjes gezamenlijk bereikt in de privacy van de hotelkamer. En het hele gezelligheids ding is op 4 Januari ingehaald. Ik zal, nu ik weer internet heb eens kijken of ik de foto’s daarvan kan bemachtigen.

De volgende dag was het wederom reizen geblazen. Van Wajima naar Toyama, met wat korte stops onderweg. Een indrukwekkend sushirestaurant en een minder indrukwekkende Onsen. Nu ik een tijdje in Japan zit ga je dat al gauw over onsens denken. De Japanners gebruiken dit soort plekken iig redelijk frequent, en zeker nu ik met zo’n ding in huis woon . . . . nouja, zo speciaal is het niet. Het is wat uitgebreider dan een douche, da’s waar. Maar het is geen Spa.

Toyama was niet zo saai als de reisginds beschreef, maar we hadden alleen een avond om rond te lopen, dus zo interessant hoeft het niet te zijn. Het kasteel daar word momenteel gerenoveerd, maar is van buiten nog altijd even mooi. Zeker met de juiste kerstverlichting.

De volgende dag treinde we door een vallei een stukje verderop dan degene waar me mee naar het noorden waren gegaan. Hier was alle sneeuw dus heengegaan. Met een inmiddels bekende 1.5 uur wachttijd hadden we tijd genoeg om door deze wildernis heen te sjokken. [stop hier een flauwe grap over het gebrek aan foto-referenties]

Aan het einde van die hele witte dag waren we al weer aan het eind van de treinlijn die ons de volgende dag terug naar Tokio zou brengen. Met het totaal van 5 restaurants die inmiddels open waren was er maar 1 die ruimte voor ons had. En het enige hotel dat we konden vinden had alleen nog semi-doubles over. Die zijn wat nauwer dan de normale doubles, maar prima te doen. Nou is het niet de breedte waar ik me over het algemeen zorgen over maak, maar zoals de nachtportier opmerkte: “met al onze bedden zult u wel wat uitsteken meneer”.

Na 5 dagen samen zaten we er wel een beetje doorheen qua interessante gesprekstof en van het constante reizen (ondanks dat je dit voornamelijk op je achterste doet) word je toch wel moe. Dus de laatste dag hebben we voornamelijk met onze neus in de boeken gezeten. Zeker omdat we na een uur op dezelfde plek terecht kwamen waar we de eerste dag onze lunch hadden gehad en we alles dus al gezien hadden. Daarnaast was alles na 12 uur weer Buitenwijken.

Bij terugkomst in Tokio hebben we nog gezamenlijk een maaltijd gehad en daarna was het weer voorbij. Tijd voor een Japanse nieuwjaarsviering en een paar dagen om goed allen in te pakken.