Tweede ouderlijke post vanuit Japan
Thursday, May 22nd, 2008Hoi allemaal,
Even een update uit Japan. Frans is vandaag heel gelukkig. We slapen in een business hotel, dus op echte bedden. Ik moet toegeven, dat ik me heel bewust ben geworden van alle botten die het matras raken. We slapen goed, maar zijn het slapen op de grond niet gewend. Vanavond hebben we ook europees gegeten, wat voornamelijk inhoud zonder stokjes.
Het is even wennen aan drie warme maaltijden per dag, maar ik moet zeggen, dat je er wel langer op functioneert dan op de broodjes die we soms noodgedwongen moeten eten al ontbijt.
Japan is een wonderlijk land. Iedereen heeft wel werk (op een enkele uitzondering na) maar doet soms ook volkomen onnodig werk. De efficientie is soms ver te zoeken.
De mensen zijn erg vriendelijk en behulpzaam, maar soms levert dat situaties op die een glimlach opleveren, zoals een maaltijd voor je neus terwijl je nog bezig bent met het oncijferen van de kaart. Of de wijn die je bestelt komt niet, zoals vanavond en ik krijg zwarte i.p.v. groene thee, want engels is niet echt een taal die hier goed beheerst wordt.
Wij zijn al 2 keer geinterviewd door schoolkinderen die 2 jaar engels hebben gehad en op engelstaligen af worden gestuurd met een vragenlijst. De vragen kunnen ze oplezen, maar bij het antwoorden gaat het mis, tenzij je je beperkt tot 1 woord antwoorden. What do you like about Japanes food? Fish. En op de vraag hoe we heten, kunnen ze niets met mijn naam dan in verwarring naar de leraar kijken, want mijn naam is een plaatsnaam. Daarom wordt de naam van Frans opgeschreven.
Toen we nog in Tokyo waren had ik het idee dat er een korte aardbeving was, maar omdat Frans niets gevoeld had, deden we het af als onzin. Maar Wouter, heerlijk hem weer te zien en als gids te hebben, zegt dat er regelmatig dat soort bevingen zijn, vaak maar een kort moment, of bijv. in de streek waar Raphaelle woont sterkere en vaker. Ook de typhoon is te gast geweest een van de dagen dat we met zijn 3en aan de kunst waren, maar gelukkig bleef hij op onze hoogte op zee, zodat wij alleen wat wind en regen ervan meekregen.
Het was heerlijk om met Wouter op stap te zijn, natuurlijk om bij te praten en te zien dat hij er goed uitziet, al heeft hij nog last van hersenschudding nr 10. Ons tempo gaat van doorgaan we moeten alles zien, naar een heerlijk relaxed tempo. Gelukkig want we komen erachter erachter, dat deze stijl van vakantie houden niet echt bij ons past. Een dag gewoon niksen doen we hier niet. We krijgen voortdurend nieuwe indrukken te verwerken, maar na 10 tempels kunnen we nr 11 wel overslaan en gewoon lekker lang van een waterval genieten en daar wat rondlopen, of heerlijk lopen en klauteren over en op de kliffen van de kust. Het is goed te merken dat Wouter toch beduidend jonger is dan wij, hij loopt en springt soepeler van rots naar rots dan wij en soms moeten wij omkeren omdat wij de plek te eng vinden.
Mensen vinden het leuk dat hij Japans spreekt en wij bestaan dan niet meer. Het is leuk om te zien hoe er op zijn lengte wordt gereageerd. Een mannetje tiky op mijn arm en vraagt: Son 2 mtr hai? Antwoord Yes. Het mannetje gniffelt en gebaard dat het belachelijk is of er komen mensen in de buurt zitten, die hem van top tot teen bekijken vol afkeuring en als ze uitgekeken zijn ergens anders gaan zitten. Volgens Wouter gebeurt dit redelijk vaak.
Frans en ik hebben trouwens ook een Japanse man man gezien van ongeveer die lengte, een soort reus in kabouterland.
Bij bus en treinhaltes is zijn Japans heel makkelijk of bij het lezen van een menu, zodat we ongeveer weten wat we bestellen, want als er geen engels menu is, of een menu met plaatjes en je op goed geluk maar iets moet aanwijzen kan het eten soms wat tegenvallen.
We hebben het dus naar ons zin. Morgenavond gaan we naar Wouters flatje en daarna nog een keer met hem eten om dan weer voor de laatste maanden afschein van hem te nemen.
Als we terug zijn in Alphen komt er nog een laatste verslagje.
Groetjes,
Frans en Ina
