FACT: My Japanese improbes with the amount fo alcohol I imbue. Probably to a logeithmic or maybe exponentiol scale
FACT: The average Japanese will undertand my Japanese better the more inebriated they are
FACT: I am gods gift to women, wether they speak engilsh or Japanese
FACT: I shoiuld probably get some sleep
Een laatste update over ons verblijf in Japan.
Met Wouter hebben we een kloosterdorpje bezocht, waarbij we de nacht hebben doorgebracht in zo’n klooster. Nadat we hebben ingecheckt en onze bagage naar onze kamer hebben gebracht gaan we zoveel mogelijk zien. We brengen veel tijd door op een kerkhof van overleden monniken die eeuwen oud is. Ook hier zien we, net als op andere plaatsen in Japan, dat veel beelden een rood slabbetje om hebben. We kunnen er niet achter komen, waarom dat zo is. Dan is het tijd voor het avondeten om 17.30 uur. We kleden ons om in groene pakken en gaan naar de eetzaal. Wij krijgen een afgesloten ruimte voor ons drieën. Het is de bedoeling dat we op kussens op de grond bij een lage tafel eten. Gelukkig is er voor Frans een stoeltje, want met zijn been krijgt hij de laagbijdegrondsheid niet onder de knie. Het is een vegetarische maaltijd, met zorg klaargemaakt en opgediend. De monnik die ons heeft ontvangen komt langs met voor ons alledrie een polsbandje van gekleurde gevlochten draadjes, waarvan de knoop op je slagader moet rusten, zodat de liefde voor elkaar kan blijven stromen.
Na het eten kleden we ons weer om en gaan naar buiten, kijken of we ook ergen een kopje thee kunnen drinken of iets anders. Nou nee dus. Alles is gesloten en donker. Wij lopen langs alle verlichte tempels en shrines en keren dan terug naar het klooster voor de nachtrust. We moeten er om 6 uur uit en ons klaarmaken voor een seremonie. Het is wel indrukwekkend en rustgevend. Het wordt uitgelegd aan het publiek, maar omdat het in het Japans is, gaat dat langs ons heen.
Al met al een bijzondere ervaring. We gaan met een speciaal treintje, waar me ook mee boven zijn gekomen naar benee. Het treintje is gemaakt in de hoek van de helling die hij op en af gaat, dus de bankjes staan schuin boven elkaar.
We brengen een paar dagen aan de zuidpunt van de kust door, daar waar de typhoon zijn invloed doet gelden en praten vooral bij met Wouter, tijdens het bezoeken van de grootste waterval van Japan. Het is leuk te horen over Raphaëlle en de relatie die zij beiden hebben. Als alles goed gaat ontmoeten we haar op Wouters verjaardag. Zo te horen is ze nog reislustiger dan Wouter en delen zij elkaars ideeën.
Na het afscheid van Wouter bezoeken Frans en ik Kobe en haar bezienswaardigheden en brengen dan ook een bezoek aan Wouters kamer. Daar komen is een avontuur. Hij heeft de halte van de bus voor ons onderstreept (houdt in gedachten dat hij nog last heeft van de gevolgen van eenhersenschudding) en dat moet bij een roze gebouw zijn. Nou dat klopt en wij stappen vol goede moed, ik met overvolle blaas, uit. Het gebouw zit dicht. Gelukkig ben ik brutaal en vind uiteindelijk een opendeur en sta 2 stappen verwijderd van een keuken met zeer verbaadsd kijkende kok. Het wordt al gauw duidelijk, dat we niet in het goede gebouw zijn. We maken het gebaar van telefoneren en we worden meegenomen naar een kantoortje. Frans krijgt Wouter aan de telefoon, die meteen doorgegeven wordt aan de kok. Ondertussen is er een engels-sprekende beveilingsman/jongen gekomen en kan ik vragen of er een toilet is. Er is een damestoilet, ook al een duidelijk teken, dat dit niet het goede gebouw is, want Wouter woont in een strictly for men gebouw. Als ik terug kom bij het kantoortje wordt ik naar buiten begeleid en mag in een busje stappen, waar Frans al inzit. De kok stapt ook in en brengt ons vriendelijk naar de flat, waar Wouter woont. Het is even zoeken en vragen, maar daarzien we Wouter, die uitgebreid in het Japans de kok bedankt voor de moeite die hij heeft genomen om zijn ouders bij hem te brengen. Frans en ik buigen wat als dank en glimlachen, want die taal is universeel. Wij krijgen een tour door de ruimtes van de flat. Ik een ruimte minder, want ik mag niet in de badruimte komen, snappen jullie dat nou?? Dan komen we op de kamer van Wouter, die vertrouwd des Wouters is. Onze potten pindakaas staan gezellig tussen de chaos van spullen op een kastje. Wouter neemt ons mee naar een Sushibar (hij heeft ons alle soorten Japans eten laten eten, waarbij ik iets extra’s probeer, namelijk de macha, seremoniele groene thee, die er uit ziet als doperwtensoep met een schuimlaag en een klein gebakje erbij, die met een poppenmesje gesneden moet worden en overheerlijk smaakt) De sushis komen op een lopende band langs, zodat je op je gemak kunt zien wat je wil eten, waarna je van de band pakt wat van je gading is. Er zijn verschillende soorten bordjes en het waarom daarvan wordt duidelijk bij het afrekenen. Voor elke kleur staat een prijs en alle bordjes van een kleur worden geteld en opgeschreven en bij de kassa afgerekend.
We gaan daarna nog even naar Wouters kamer, tot het tijd wordt om de bus terug te nemen naar Kobe. Het gaat weer 3 maanden duren voor we hem opnieuw zullen zien, dus er wordt stevig geknuffeld.
De rest van de vakantie brengen Frans en ik voor een groot deel door in Hakone (spreek uit Hakkonnè) national park, wat beduidend toeristischer en Europeser is, wat goed te merken is in de prijzen. Het is een vulkanisch gebied, wat we al merken in de Ryokan, want die heeft twee onsens, heetwaterbaden waarvan een binnen en een buiten, met water uit het vulkaangebied. Er zit veel zwavel in dit water en het heeft een temp. Van 42 graden. Zelfs na de hete douche, die je eerst moet nemen, kun je je maar stukje bij beetje in het bad laten zakken. Als je helemaal door bent is het een weldaad voor je spieren, want die laten zich er heerlijk door ontspannen. De eerte keer houden we het niet langer dan 10 minuten uit in het bad. De koude douche erna is verfrissend. We gaan elke avond in bad, 2 keer buiten, zelfs in de regen is het lekker, en een keer binnen, met de schuiframen wijd open en uitzicht op het bos.
In dit gebied laten wij ons naar boven brengen door een treintje en een kabelbaan, hebben schitterend zicht op Fuiji-san en beginnen dan aan een wandeling over drie bergtoppen naar een kabelbaantje naar beneden. De meeste anderen gaan met de kabelbaan naar beneden en nemen daar de boot. We lopen langs geisers, die stoom afblazen en daarbij ruiken als een scheikundegrap van middelbare scholieren (zwaveldampen) Wat verder op de wandeling komen we waarschuwingsborden tegen, gelukkig ook in het Engels met de tekst, dat als het alarm gaat je niet mag blijven staan, omdat je bedwelmd kunt raken. Als er een ander alarm afgaat, er staat niet bij hoe je kunt weten welk alarm wat is, moet je maken dat je de berg afkomt, omdat het water, wat dan gespoten wordt boven kooktemperatuur ligt. Gerustgesteld wandelen we verder. Na een uur komen we een paar Japanse lopers tegen uit tegenovergestelde richting aan wie we vragen of we de goede kant opgaan voor de kabelbaan (ropetrain). De vraag wordt doorgespeeld aan de jongste loopster, die enigszins Engels spreekt. We zijn op de goede weg. Na twee passen, gebaren ze dat het onderweg glad is, waarop ik gebaar, dat ik dan op mijn kont zal glijden, wat gelach uitlokt. Ik maak mijn gebaar waar, ongeveer nog een uur later als het iets harder is gaan druizelen, door uit te glijden en keurig in de modder te belanden. Ik vind de kleur wel aardig, die doet het goed bij mijn haar, maar het voelt iets minder. Mijn tas heeft ook een moddermasker gekregen, want mijn achterste is er bovenop geland. Vlak daarna komen we een groep van 60 Japanners tegen. Nu is het pad zeer smal, maar we ritsen zoals ritsen is bedoeld en passeren elkaar met buigingen en glimlachen. We lopen ondertussen op een pad dat maar voetbreed is. Gelukkig komt ook daaraan een eind en komen we op een weide, waar gezellig een grote groep, ook ong. 60, oudere Japanse mensen op de grond hun lunch gebruiken. Dat laag bij de grondse leven houdt deze mensen in ieder geval soepel. We worden enthousiast harrow (hallo) toegewenst en wij leggen de laatste honderden meters af naar de halte van de kabelbaan. Wij kabelen naar beneden, na eerst de tempel op de top te hebben bekeken, om vervolgens aan te meren op een boot naar de volgende plaats. Fuji-san heeft zich tijdens onze wandeling teruggetrokken in grijze nevels en laat zich niet meer zien.
Tijdens onze andere dagen in het gebied, bezoeken we een aantal musea, eten in restaurantjes zonder keus, een soort eten wat de pot schaft en vretrekken dan naar Tokyo voor onze laatste dagen. Het is goed om weer naar huis te gaan, want hoe aardig Japanners ook zijn, het is heel vermoeiend om rond te dolen in een land, waarvan je de mensen niet verstaat, waarvan de omschrijvingen van de meeste dingen alleen in het Japans zijn en hoe mooi ze ook zijn, ons zeggen ze niets.
Het was bijzonder. Zo overbevolkt, dan hebben wij echt nog alle ruimte, en dan zo weinig agressie, zoveel vriendelijkheid, behulpzaamheid, zoveel rust ook terwijl het toch druk is.
De natuur is mooi, maar grote delen van de steden vind ik van een oostblok lelijkheid waar ik treurig van word. Veel grijs. Mooi zijn de oude delen van de steden met de traditionele huizen. Mooi is ook sommige moderne architectuur, zoals het station in Kyoto, waar je dagen zou kunnen rondlopen, of de musea in Hakone, die gebouwd zijn om de schilderijen en beelden volledig tot hun recht te laten komen. Mooi zijn ook de parken en de tuinen, die door hun aanleg een gevoel van rust oproepen. Ik snap dat Wouter dit soort plekken graag opzoekt, evenals veel Japanners, want het is er aangenaam vertoeven.
Japan is ook schoon. Het schoonhouden van straten, treinen, trams en toiletten, die je trouwens overal vindt, zodat niemand ooit te lang hoeft te zoeken naar een, gebeurt daar veelvuldig. Als een expresstrein aan het eindstationkomt, stappen de reizigers uit en de schoonmaakploeg gaat naar binnen. De nieuwe reizigers wachten tot het sein komt dat ze naar binnen mogen. Iedereen staat zonder dringen in de rij. Je spullen zijn veilig in Japan. Je kunt je bagage of je tasje gerust op het perron, op de stoel van een terrasje of ergens op het vliegveld laten staan en wat anders gaan doen, als je terug komt staat het er nog. Wij verbazen er ons meerdere malen over.
Het afval wordt meer gescheiden dan bij ons. Allemaal heel positief, maar…naast traditionele Japanse toiletten, gleuven in de vloer gevuld met water, zijn er western style toiletten. De eerste keer dat ik ging zitten, dacht ik nog dat mijn voorgangster wel erg warme billen had, maar het blijkt dat de brillen verwarmd worden. Nog luxer is dat je op een knopje kunt drukken om je billen te laten schoonspoelen en daarna drogen. Soms gaat het geheel gepaard met het geluid van een kabbelend beekje zo gauw je gaat zitten. Sommige toiletten spoelen zelfstandig door, soms is het evenuitzoeken welk systeem dit toilet heeft, want er zijn er meerdere. Het toppunt was een herentoilet in een Ryokan (ja sorry maar ’s nachts moet ik vaak en dan wil ik dichtbij en niet een aantal gangen door) waar ik half slapend binnenstommel, na de toiletslippers aangedaan te hebben. Als ik mij buk om de klep op te tillen, gaat die vanzelf omhoog, nee ik droom niet, om na toiletbezoek ook zelf weer op de bril terug te zakken. Dat is allemaal niet erg energie vriendelijk. De meeste huizen zijn niet geisoleerd, zodat er inde winter, en dan is het bar, veel gestookt moet worden en in de zomer de airco hoog moet.
Wat mij een benauwd gevoel gaf, was hoe dicht sommige flatgebouwen op elkaar stonden. Wouter zou met zijn benen zo van de ene galerie op die van de tegenoverliggende flat kunnen stappen. Industriegebieden zijn vaak ook minder afgebakend dan bij ons en lopen wonen en werken in elkaar over.
Het schoolsysteem is iets wat ik zeker niet aan zou raden. We zien de kinderen van maandag tot en met zondag in schooluniform. Wouter vertelt ons, dat ze alle dagen naar school gaan en vaak ook nog ’s avonds voor bijles. Nu snap ik meteen dat ze zich in hun vrije tijd in hun kleding wil uitdrukken dat ze anders zijn dan de anderen. Ik heb niet het idee, dat het Japanse schoolsyteem effectief is in de zin, dat je slimmere, beter op de toekomst uitgeruste mensen klaarstoomt. Als je daar het hoge aantal zelfdodingen bijtelt…..
Maar al met al was het bezoeken van Japan iets waar we niet over uitgepraat raken en waarvan ik toch ook geleerd heb. Ik hoop het te kunnen bewaren in ons eigen landje dat zo anders is.
The photopage is infected again. Now that was pretty damn fast. I cleared the directory on the server where it had been and did a complete clean install with the latest version of the program I use. Interesting though is that the photopage mentions being created by the 7,3 version while I ran it on 8,0. Though this would compute with it being build 30-05-2008. A clue, perhaps
Edit: Yeah, that was easily rectified. Silly mistake on my part. Let’s see how long this holds though. I looked for some time today to find mention of vulnerabilities on the theme I use and have found nothing. I will probably revert to that one as I liked it. Might play with other themes, but not in the near future. I like this blog, but it is taking way too much time atm
I will spend some more time tonight fixing this security leak I seem to have. If it can get back into the photopage it can probably get into the blog agian aswell. I have reverted back to the basic theme to rule out possibility that the theme I use is the weak link eventhough my scanner sais it is not.
Two people have come forward with complaints of virusses that might have been linked to this website.
While I have not found any virus codes in my website I did track down an embedded video whose code had increased 16-fold and now sponsored some 26 references to various “poker” sites. The video has been removed as has the link in the comment which pointed me to the video. I may look for that video on youtube, but I will no longer link to that online video carrier.
If you have any other comments regarding virusses/spyware/adware/resource drainage that is up when you are loading my website. Don’t hesitate to let me know.
And if anyone knows an easier way to find out if these things creep into my code I would also like to know that. Looking for them manually is . . . tiresome.
TOKYO, Japan (AP) — Hello Kitty, Japan’s ubiquitous ambassador of cute, has built up an impressive resume over the years. Global marketing phenom. Fashion diva. Pop culture icon.
Tourism Minister Tetsuzo Fuyushiba, center, poses with South Korean singer Younha and kimono-clad Hello Kitty.
Now the moonfaced feline can add “government envoy” to the list.
Japan’s tourism ministry on Monday named Hello Kitty as its choice to represent the country in China and Hong Kong, two places where she is wildly popular among kids and young women.
Officials hope tapping into that fan base will lead to a bigger flow of tourists into Japan and push the country closer to the goal of attracting 10 million overseas visitors every year under the “Visit Japan” campaign.
Last year the number of foreign tourists traveling to Japan hit a record high of 8.35 million, up 60 percent since the government began the marketing effort in 2003.
Arrivals from China and Hong Kong, who accounted for 16.5 percent of visitors to Japan last year, are poised this year to become the second-largest group of tourists after South Koreans.
At a press conference, Sanrio Co. President Shintaro Tsuji, whose company created the toy cat, called Hello Kitty’s new appointment “an honor” and pledged the feline would “work hard to attract many visitors.”
Japan’s other goodwill tourism ambassadors include Korean singer Younha, Japanese actress Yoshino Kimura and Japanese pop/rock duo Puffy AmiYumi.
Although this is the first time the tourism ministry has tapped a fictional character for the role, the foreign ministry in March inaugurated blue robo-cat Doraemon as Japan’s “anime ambassador.”
Designed in 1974 by Sanrio, Hello Kitty first appeared on a plastic coin purse. Her image today has become one of the most powerful brands in the world, adorning some 50,000 products in 60 countries.
Hello Kitty — one of mascot-obsessed Japan’s biggest hits as a toy character — is often seen on lunch boxes, jewelry and many other accessories.
In China, Kitty-fever has already broken out.
A multi-million-dollar musical featuring Hello Kitty opened earlier this year in Beijing and is in the midst of a national tour. “Hello Kitty’s Dream Light Fantasy” is then scheduled to travel to Malaysia, Singapore and the United States over its three-year run
———————————————————————–
Quote of the day:
Riiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiight
- Wally
Hoi allemaal,
Even een update uit Japan. Frans is vandaag heel gelukkig. We slapen in een business hotel, dus op echte bedden. Ik moet toegeven, dat ik me heel bewust ben geworden van alle botten die het matras raken. We slapen goed, maar zijn het slapen op de grond niet gewend. Vanavond hebben we ook europees gegeten, wat voornamelijk inhoud zonder stokjes.
Het is even wennen aan drie warme maaltijden per dag, maar ik moet zeggen, dat je er wel langer op functioneert dan op de broodjes die we soms noodgedwongen moeten eten al ontbijt.
Japan is een wonderlijk land. Iedereen heeft wel werk (op een enkele uitzondering na) maar doet soms ook volkomen onnodig werk. De efficientie is soms ver te zoeken.
De mensen zijn erg vriendelijk en behulpzaam, maar soms levert dat situaties op die een glimlach opleveren, zoals een maaltijd voor je neus terwijl je nog bezig bent met het oncijferen van de kaart. Of de wijn die je bestelt komt niet, zoals vanavond en ik krijg zwarte i.p.v. groene thee, want engels is niet echt een taal die hier goed beheerst wordt.
Wij zijn al 2 keer geinterviewd door schoolkinderen die 2 jaar engels hebben gehad en op engelstaligen af worden gestuurd met een vragenlijst. De vragen kunnen ze oplezen, maar bij het antwoorden gaat het mis, tenzij je je beperkt tot 1 woord antwoorden. What do you like about Japanes food? Fish. En op de vraag hoe we heten, kunnen ze niets met mijn naam dan in verwarring naar de leraar kijken, want mijn naam is een plaatsnaam. Daarom wordt de naam van Frans opgeschreven.
Toen we nog in Tokyo waren had ik het idee dat er een korte aardbeving was, maar omdat Frans niets gevoeld had, deden we het af als onzin. Maar Wouter, heerlijk hem weer te zien en als gids te hebben, zegt dat er regelmatig dat soort bevingen zijn, vaak maar een kort moment, of bijv. in de streek waar Raphaelle woont sterkere en vaker. Ook de typhoon is te gast geweest een van de dagen dat we met zijn 3en aan de kunst waren, maar gelukkig bleef hij op onze hoogte op zee, zodat wij alleen wat wind en regen ervan meekregen.
Het was heerlijk om met Wouter op stap te zijn, natuurlijk om bij te praten en te zien dat hij er goed uitziet, al heeft hij nog last van hersenschudding nr 10. Ons tempo gaat van doorgaan we moeten alles zien, naar een heerlijk relaxed tempo. Gelukkig want we komen erachter erachter, dat deze stijl van vakantie houden niet echt bij ons past. Een dag gewoon niksen doen we hier niet. We krijgen voortdurend nieuwe indrukken te verwerken, maar na 10 tempels kunnen we nr 11 wel overslaan en gewoon lekker lang van een waterval genieten en daar wat rondlopen, of heerlijk lopen en klauteren over en op de kliffen van de kust. Het is goed te merken dat Wouter toch beduidend jonger is dan wij, hij loopt en springt soepeler van rots naar rots dan wij en soms moeten wij omkeren omdat wij de plek te eng vinden.
Mensen vinden het leuk dat hij Japans spreekt en wij bestaan dan niet meer. Het is leuk om te zien hoe er op zijn lengte wordt gereageerd. Een mannetje tiky op mijn arm en vraagt: Son 2 mtr hai? Antwoord Yes. Het mannetje gniffelt en gebaard dat het belachelijk is of er komen mensen in de buurt zitten, die hem van top tot teen bekijken vol afkeuring en als ze uitgekeken zijn ergens anders gaan zitten. Volgens Wouter gebeurt dit redelijk vaak.
Frans en ik hebben trouwens ook een Japanse man man gezien van ongeveer die lengte, een soort reus in kabouterland.
Bij bus en treinhaltes is zijn Japans heel makkelijk of bij het lezen van een menu, zodat we ongeveer weten wat we bestellen, want als er geen engels menu is, of een menu met plaatjes en je op goed geluk maar iets moet aanwijzen kan het eten soms wat tegenvallen.
We hebben het dus naar ons zin. Morgenavond gaan we naar Wouters flatje en daarna nog een keer met hem eten om dan weer voor de laatste maanden afschein van hem te nemen.
Als we terug zijn in Alphen komt er nog een laatste verslagje.
Groetjes,
Frans en Ina
