Wally Nes’ Blog

Wij zijn veilig aangekomen in Tokyo.
Het avontuur begon op schiphol. Ik zie er blijkbaar verdacht uit, want ik word uitgesingled voor een bodysearch. Omdat ik dat hoogst onaangenaam vind, maak ik grapjes, maar artsen hebben meer gevoel voor humor. Deze dame blijft uiterst streng er kan geen lachje af.Ik weet nu de betekenis van het gezegde: je in je kruis getast voelen.
De vlucht verloopt soepeltjes en in Kopenhagen hebben we alle tijd om te lunchen en mensen bekijken. Als we door de douane gaan lach ik vriendelijk naar de man achter het loket, die mij promp, in tegenstelling tot alle andere pasagiers, een zwierige stempel in mijn paspoort geeft.
De vlucht naar Tokyo verloopt goed. Het lukt om overdwars op 2 stoelen een paar uur te slapen. Uitchecken in Tokyo gaat supersnel. Dan begint het leven in Japan. Alles wat we zien aan borden, kunnen we niet lezen, dus we staan lichtelijk dom te kijken naar de borden. Een vriendelijke Japanner(Andy) komt naar ons toe en legt ons, perfect Engels sprekend, uit waar we naar toe moeten. Maar wij blijven verbijsterd kijken bij de kaartjesautomaat en uiteindelijk gaat hij gewoon met ons mee tot in het hotel. Waar wij dachten zie je wel ze spreken gewoon Engels, dit wordt een makkie, blijkt de man over te zijn uit Manhatten, waar hij al 15 jaar woont en werkt. voor de begrafenis van zijn moeder. In het hotel krijgen we zijn tel.nr. zodat we hem (nog drie dagen) kunnen bellen als we in de problemen komen. Aardige man.
We checken in via Andy en gaan naar onze kamer, waar de kimono klaar ligt, alles aanwezig is om koffie en thee te zetten en in de badkamer alles om een ontspannend bad te nemen.Dit doen wij niet. Om onze jetlag te bestrijden wagen wij ons op straat en de metro in. We beginnen met een lunch, wat neerkomt op het aanwijzen van een plaatje en hopen dat het eetbaar is. Mijn maaltijd is prima, Frans vindt de zijne minder. Het is wel goed voormijn lijn, want ik wil natuurlijk met stokjes eten en dat gaat heeeeeel langzaam.
Het lukt ons om bij de Keizerlijke tuinen te komen en bij het museum voor moderne kunst, waar we elke keer in de verkerde rij blijken te staan.
Wij zijn er ondertussen achter, dat ook de jonge mensen geen Engels verstaan of spreken en voortdurend aan collegaas vragen of die het begrijpen. Uiteindelijk is gewoon buigen de beste optie om de verlegenheid te doorbreken en handen en voeten te gebruiken.
Op terugweg gaan we naar een warenhuis van 10 verdiepingen, want daar moet je geweest zijn volgens het boekje. Nu de Bijenkorf is er niets bij. Wij werken ons een weg naar de bovenste verdieping, genietend van de Japanse manier van display. Het is allemaal heel netjes en prettig ogend uitgestald en je hoeft alleen maar even te kijken of je wordt al uitgenodigd om dichter bij te komen (zo vertaal ik het onverstaanbare Japans)
Op de bovenste verdieping zijn restaurantjes enomdat het etenstijd is, lopen we ze allemaal langs om te kjiken wie de lekkerste plaatjes heeft en kiezen er een uit. Wij worden vriendelijk naar onze tafel gebracht en krijgen meteen een glas koud water, wa trouwens tijdens de maaltijd voortdurend wordt bijgeschonken. Op goed geluk kiezen we een gerecht. Ik blijk een menu gekozen te hebben, maar voor 8 euro is dat geen punt. Ik krijg een kopje soep, heerlijk. Daarna krijgt Frans een soort wokpan met vlees en rijst en ik krijg een bord met daarop 4 schaaltjes met verschillende gerechten. We hebben trouwens westers bestek gekregen. Ik heb vlees in sojasaus, gegratineerde rijst met iets erin, sla en iets wat lijkt op 2 aardappelkroketjes. Als ik klaar ben krijg ik een soort puddinkje. Het smaakt goed.
Dan gaan we naar buiten, het is half zeven en donker, wat evenheel verwarrend is. Dit gedeelte van Tokyo lijkt wel op Manhatten. Veel lichtjes en een drukte van jewelste. We zoeken de metro weer op en rijden dit keer een paar keer fout en komen uiteindelijk iets over 8 op onxe kamers, waar we besluiten om te gaan slapen.
Vanmorgen, na een verkwikkende douche, gaan we naar de ontbijtzaal. Dit is een aangename ervaring. Er kabbelt een beekje door de eetzalen (op de eerste verdieping) er is een kleine tuin aangelegd in de ruimte waar wij eten en er klinkt zachte Japanse muziek, die uitnodigt om te mediteren. Het is een westers ontbijt met brood, boter en jam, thee en koffie, tomatensap of sinasappelsap.
En nu gaan we Tokyo weer in.