Dun Dun Daaaaaaaaaaan
Well, I thought a title like that desrved it’s own ominous music.
So I came back two days ago from my winter break trip.
I had originally planned to go to Hokkaido, this province holds a serious attraction to me. And it’s it’s very things that attract me that caused me not to go. You see, Hokkaido has the most rugged landscape in Japan. Due to it’s climate and location a lot of things you won’t find anymore in the rest of Japan can still be found here. Due to both . . . I’d have an extremely hard time getting to these places. I’d end up spending a fortune and seeing surprisingly little while all the time relaxing in Hokkaido’s most hospitable climate . . . .
So instead: Noto Hanto
You may be confused.
Of all the places one goes to see, Noto Hanto is probably . . . . just above the places with residual fall-out in Hiroshima/Nagasaki. But it offered some peace, quiet and rugged nature.
And one can reach it . . . . by taking local trains all the way across the country
On that one, I should probably explain again. There’s a special ticket which affords unlimited travel using locals and rapids throughout ALL of Japan for 5 days at the price of ¥ 11.500 which is roughly . . . . €65,-
So, me and the Fair Maiden set out last saturday from Shinjuku station . . . West!
It took some time to leave Tokyo, not because Tokyo is so big. Well, it is. But beyond Tokyo is more City. I’m pretty sure we left Tokyo soon enough but it took 2.5 hours to leave the endless suburbs.
The weather was suitably wintery, but with a clear sky and we soon reached our first transfer point, just around lunch time. Perfect.
The target for the first day was Nagano. Site of the 1998 Olympics. This place was reported to have gone back to its “friendly small-town self” And from what we saw of it, it certainly has. We saw a total of 2 references to the games, and other than that it’s the city built around a big temple with two really impressive guards (damn me for leaving my camera). We found a charming little ryokan to spend the night in with a complex layout made mostly of stairs and doorways that are obviously suited for euhm . . . Japanese people.
The next day brought us to the northern Japanese coast, the weather cooperated perfectly in producing awesome displays of dark winter weather while maintaining still giving off enough light to photograph. Unfortunately the train was not as cooperative, it didn’t want to stop for 5 minutes to give me some time for pictures . . .pffffff
This brought us to Kanazawa. This place is famous for its gardens and therefor: perfect to visit in Winter. Well, no: seriously. Japanese gardens aren’t nearly as flower dependant as ours. The Sakura happens like 2 weeks a year and other than that snow adds really great effects. To be Honest I hadn’t expected this, but it game me some really nice pictures. Including some showing the length of Japanese dedication to their gardens.
Kanazawa also has surviving Geisha and Samurai districts. But with our bus leaving to Wajima at 12:45 we could only pick one, and we chose the one that wasn’t so idioticly far away. Seriously, the samurai must’ve been the only ones that could afford geishas, right? Anyway, there’s no nice pictures of this because . . . well, people live there. You don’t just go inside and take pictures of peoples houses. But they were nice. If we hadn’t been so damn COLD, we’d've stuck around and explore the rest.
We took the tourist bus north. We’d gotten to a place with no trainline. Sorry, scratch that: No trains. The line was still there, but no train has traversed it for some years now. This bus provided us with some nice places to visit and there was even a museum on the schedule, though this was closed for the holiday (YES). It gave us some mighty views and while the weather was nice and rugged I was relieved to find things not nearly as windy as back home. The time in the bus is spent going over what the past year brought us:
Most interresting: Comming off a mountain at night having someone else light the road for me
Most sad: My dog dying, Realizing you don’t love someone and knowing you’ll have to go forth solo again
Most proud: Building my ownwebsite, being better than some 800 other european students 
Most silly: Not reading bus tables at deserted ends of buslines
Most happy: 1st Kiss, 日本に行くこと
Most relieved: Rolling into a bed after Fuji-san/most interresting point
Things I didn’t get around at doing: Getting my Bsc, reaching a level of Japanese I’d be happy with
For her contributions you’ll have to ask her.
Though the museum was closed the former main temple of a section of Japanese Religion (it has a name, but nothing you’d recognise) was open. It had fallen into some disrepair apperantly and renovations were going on. This place was fairly close to our destination for the night and would also host tonights festivities. Look at the weather and then consider the festivities would consist of banging on drums in loincloths . . . .
Wajima, a small rustic fishing village at the top (ass) end of the Noto-Hanto Peninsula. Most fondly remembered by me for it’s water spouting roads (seriously, can you turn that shizzle off with a green pedestrian light or smthg) and the complete absence of ANYWHERE to get food or watch the fireworks from
Restaurants: Closed
Cafes: Closed
Supermarket: What supermarket
Conbinis: Closed
Ice cream vending machines: Dinner
This put a serious damper on my new years festivities, though activities were found to do and I got a retry at the new-year-food-thing yesterday when I speny 7 hours eating at a japanese family (yeah, breakfast wasn’t so welcome this morning). AB FAB, post when pictures come through.
The first of Januari started with getting woken by roomservice . . . . The service that tells you breakfast is ready downstairs
Then on to Wakura Onsen. A nice little town halfway the peninsula famous for its . . . .Onsens. Though it was a good one I think both myself and the Fair Maiden agreed afterwards that it’s a Japanese morning/evening thing, and not the european Spa-go-day-thing. After Wakura it was on to Toyama. The most exciting place yet according to the description in the Lonely Planet: ” . . .has few tourists attractions, but you may pass through here going to . . . . . at least they have hotels”. It actually had some nice sites to see, and a decent layer of snow to throw at stuff.
The snow had been rather dissapointing up to that point. I have to admit it. Our return trip would take us through different vallees in the Japanese Alps, we’d just have to hope for more snow. That’s a car btw, if you were wondering. Enjoy the rest of the pictures of this winter wonderland called: “salted ass” (liberally translated). Due to being in the bustling heart of this country we were given a liberal 100 minutes to explore this town before moving on. A wonderful oppertunity, but at least the worst of it. The next town, Takayama, was named the administrative and transportation hub of the region. Certainly we could get out of there with a mere . . . . . 120 minute layover.
The day finally saw us to Tajima, a town on the chuo line. From there on it would be a straight run back to Tokyo. First we’d have to find a restaurant that would let us in though. It being the 3rd of Januari people started eating out again and only 4 restaurants had opened up. 1 town vs 4 restaurants. No great math genious am I that I still understand this provides problems.
Ah . . . the last day of travelling. Through quiet countryside. Books open we both contently head for home. The Jingles start becomming familiar. Then the station-names. At last even Joanna returns (long story with no youtube links). A last dinner together in Nakano and the trip is through. 6 days of quiet natural beauty and each other.
======================================================================
Quote of the day:
Remind me to put the picture up of the street-water-spray thing.
And to come up with a wittyer quote of the day
Also: Visit Raph’s pics here
- Wally
======================================================================
En int nederlands gaat het als volgt:
Hmmmm, OK. De winterreis dus.
Zonder te spieken online naar m’n engelse verhaal is dat wel lastig. Maar we vertrokken iig vroeg op een zaterdag. De voorbereidingen bestonden uit: het kopen van een boekje met spoorlijnen. Meer heb je niet nodig toch? Nouja, we hadden beide natuurlijk een tas ingepakt enzo. Beetje snacks gekocht voor het nemen van de eerste trein en daarna op pad. De beperkingen van het ticket bepaalden dat we slechts lokale en sneltreinen konden nemen. De intercity’s en TGVs vielen buiten de mogelijkheden. Niet dat dit een probleem was gezien we juist langzaam door het interieur wouden trekken en uitstappen waar we willen. Daarnaast, zoals we later zouden ontdekken. Er zijn waren geen sneltreinen of sneller op veel van de trajecten.
De eerste stop was voor lunch. De keuze was tussen een 10 minuten overstap en anderhalf uur pauze. De laatste keus zou verderop in de reis meer standaard worden dan een mogelijkheid. Normaal, in Tokio, of een van onze andere reisbestemmingen duurde het zoeken naar een restaurant vaak een uur, veel keus, maar veel beperkingen. Tussen het vegetarische, de voorkeuren en het niet begrijpen wat er in vredesnaam op het menu staat streepte we vaak vele restaurants af. Hier was het eerste restaurant gelijk goed. Of het de uitstraling was, het menu, de geuren . . . of gewoon omdat het het eerste restaurant was dat we in 15 minuten lopen tegenkwamen en we vermoedden dat er niks anders was in het dorpje, we vonden iig een leuk restaurantje met een geweldige tofu en aal.
Na een toch wat lang uitgevallen maaltijd mistte we nog bijna de trein, en door het wat onthutst neerploffen in de trein miste ik een hele mooie foto van de rails die op zichzelf terugvouwde met een bovenaanzicht van het dorpje en de heuvels erachter. Dezelfde foto die ik later nog vaak terug zag op de toeristen posters over de regio. Poep.
Na reeds het dorpje te zijn gepasseerd wees Raph me op de plek waar ze het jaar daarvoor had gewerkt. Met anderhalf uur heen-en-terug lopen was het niet echt een optie, maar het had wel leuk geweest. Na zonsondergang kwamen we achter een cruciaal gebrek in ons begrip van het spoorwegboekje. De trein die we wouden nemen leek verdacht veel op een shinkansen. Zoveel zelfs dat we niet mochten instappen zonder een ticket te kopen. Een ticket voor 20 minuten dat een 1/4 kost van ons ticket voor 5 dagen. Maar het alternatief was een uur terugreizen en dan nog eens 2.5 uur naar Nagano. Met de zon al onder de horizon hadden we daar weinig trek in en dus met de Japanse TGV equivalent de laatste 20 minuten naar de voormalig olympische stad.
Daar was overigens weinig van te merken, het was voornamelijk teruggetransformeerd naar een klein bergstadje. We hebben verder weinig gezien van Nagano buiten de beroemde tempel en ons ryokan (Japanese Inn). De olympic oval lag helaas redelijk ver buiten de stad en was niet binnen een redelijk tijdsschema te passen. Buiten dat, toen ik naar de Calgory Oval ging was die ook kapot, ik blijf niet in de weer met die dingen.
De volgende dag bracht ons naar Kanazawa, deze stad is vanwege zijn beperkte industrie tijdens de 2e wereldoorlog niet gebombardeerd maar was wel belangrijk genoeg om een Samurai en Geisha district te hebben. Intact dus. Daarnaast heeft Kanazawa een van de top 3 Japanse tuinen in de wereld. Waarvan er 2 trouwes niet in Japan zijn, en volgens de telling in Japan valt het ook in de top 3 maar niet als nr 1 . . . dus hoe dat precies werkt is mij niet geheel duidelijk. Ondanks, of vanwege het weer waren de tuinen iig erg mooi. Iig de mooiste die ik tot zover gezien had. Maar allejezus, wat was het koud.
Ik refereer in dit stuk geheel niet naar de gemaakte foto’s trouwens, omdat jullie deze al gezien hebben en omdat ik momenteel niet kan linken
.
Kanazawa had geen ryokans die niet met vakantie waren, maar wel een geweldig persoon achter de VVV balie die een hotel boekte in Kanazawa met \1500 korting en de prijs van ons hotel in onze volgende bestemming naar beneden lulde met \6000. p.p. beide. Dus van tatami naar “Western style hotel” (lees: goedkoop hotel voor lage rang zakenmannen). En het hotel in Wajima lekte zelfs. Maargoe, de Japanners nemen nieuwjaars een beetje serieus en we waren er al achter gekomen dat de meeste plekken dicht waren.
Na de tuinen nog wat door het Samurai district heen gestruind maar de consensus voor een warme plek voor bus wachten was al snel bereikt. Kanazawa ligt aan de zuidrand van de westkust van het “schiereiland” dat we wilden zien, dus we namen de toeristen bus naar het noorden. Dit resulteerde in nog meer mooie kiekjes waar ik niet naar verwijs
.
Wajima was alles dat we ervan verwachtte en meer. We waren immers daarheen gegaan voor een rustige reis. Wajima was iig heel stil. Zo stil dat ALLE restaurants dicht waren. M’n diner kwam uit een snackmachine. Een ijsjes snackmachine. Met sneeuw die uit de lucht dwarrelt en wegen die besproeid worden zodat ze begaanbaar blijven. Whoopie. En het enige dat ze met 12 uur doen is elkaar omhelzen en gezellig zijn. Wij wilden vuurwerk verdomme. Er was wel iets 50 kilometer verderop, maar rond 10’en hadden we weinig trek in een stel mensen die in lendendoekjes heen en weer dansen. We hadden het al koud genoeg zonder nog eens te zien dat andere mensen het vrijwillig NOG kouder kregen.
Nieuwjaar is stilletjes gezamenlijk bereikt in de privacy van de hotelkamer. En het hele gezelligheids ding is op 4 Januari ingehaald. Ik zal, nu ik weer internet heb eens kijken of ik de foto’s daarvan kan bemachtigen.
De volgende dag was het wederom reizen geblazen. Van Wajima naar Toyama, met wat korte stops onderweg. Een indrukwekkend sushirestaurant en een minder indrukwekkende Onsen. Nu ik een tijdje in Japan zit ga je dat al gauw over onsens denken. De Japanners gebruiken dit soort plekken iig redelijk frequent, en zeker nu ik met zo’n ding in huis woon . . . . nouja, zo speciaal is het niet. Het is wat uitgebreider dan een douche, da’s waar. Maar het is geen Spa.
Toyama was niet zo saai als de reisginds beschreef, maar we hadden alleen een avond om rond te lopen, dus zo interessant hoeft het niet te zijn. Het kasteel daar word momenteel gerenoveerd, maar is van buiten nog altijd even mooi. Zeker met de juiste kerstverlichting.
De volgende dag treinde we door een vallei een stukje verderop dan degene waar me mee naar het noorden waren gegaan. Hier was alle sneeuw dus heengegaan. Met een inmiddels bekende 1.5 uur wachttijd hadden we tijd genoeg om door deze wildernis heen te sjokken. [stop hier een flauwe grap over het gebrek aan foto-referenties]
Aan het einde van die hele witte dag waren we al weer aan het eind van de treinlijn die ons de volgende dag terug naar Tokio zou brengen. Met het totaal van 5 restaurants die inmiddels open waren was er maar 1 die ruimte voor ons had. En het enige hotel dat we konden vinden had alleen nog semi-doubles over. Die zijn wat nauwer dan de normale doubles, maar prima te doen. Nou is het niet de breedte waar ik me over het algemeen zorgen over maak, maar zoals de nachtportier opmerkte: “met al onze bedden zult u wel wat uitsteken meneer”.
Na 5 dagen samen zaten we er wel een beetje doorheen qua interessante gesprekstof en van het constante reizen (ondanks dat je dit voornamelijk op je achterste doet) word je toch wel moe. Dus de laatste dag hebben we voornamelijk met onze neus in de boeken gezeten. Zeker omdat we na een uur op dezelfde plek terecht kwamen waar we de eerste dag onze lunch hadden gehad en we alles dus al gezien hadden. Daarnaast was alles na 12 uur weer Buitenwijken.
Bij terugkomst in Tokio hebben we nog gezamenlijk een maaltijd gehad en daarna was het weer voorbij. Tijd voor een Japanse nieuwjaarsviering en een paar dagen om goed allen in te pakken.